تبلیغات
قند پارسی - نمونه اشعار داراب رئیسی بختیاری (1)

نمونه اشعار داراب رئیسی بختیاری (1)

22 شهریور 93 14:49

نویسنده : قند پارسی


 


 


راهنمای خواندن اشعار


از آنجا كه باید حرمت معانی را در نظر داشت كه به منزله ی روح و بیان كننده احساس و عواطف است، نه شكل ظاهری لغترا كه خود بی جان و در حقیقت قالب است، ممكن است املاء و تركیب بعضی لغات دور از ذهن بنظر برسد، یا دو حرف بدون پیوستگی، كلمه ای را تشكیل دهندمانند اُسُ بمعنی آنوقت، اُچُ بمعنی آنجا، اَفْتَوْنَ به معنی آفتاب را علی نَ بمعنی علی را، كه صرفاً بخاطر رعایت اصالت واژه، و حرمت معان است.


برای اینكه اساتید و محققین زبان و ادبیات فارسی بتوانند مقایسه ای بین واژه های گویشی بختیاری و فُرس یا قدیمی پهلوی میانه داشته باشند، واژه های موجود در اشعار، با همانگویش محلی كه در طوایف بختیاری بكار برده میروند آورده شده است.


اغلب كلمات فارسیكه حرف آخرشان «ب» استدر واژه های بختیاری با حرف «و» تلفظ میشوند مانندشب=شَوْ خواب= خَوْ، آب = اَوْ ، آسیاب = آسیو.


بیشتر كلمات فارسی كه حرف آخرشان به‌ «م» یا «ن» ختم میشوند و حرف ماقبل آخرشان «ا» است، الف حذف و به ضمه تبدیل میشوند. مانند: شام= شُمْ ، نام = نُمْ ، گام = گُمْ ، پیغام = پَیْغُم ، آسمان = آسمون، قرآن= قرون ، استخوان = استخُون.


در گویش بختیاری حرف «را» وجود ندارد، در عبارت و جملات بجای آن از «نَ»یا «نِ» استفاده میشود، مثلاً علی را دیدم = علی نِ دیدم، كاسه را بردار = پالِه نِ وُردار ، همچنین فعل «است» در اغلب جملات گویشی بختیاری با «نَ» یا «نِ» همراه با های غیرملفوظ تلفظ میشود مانند: از تواست = زتُنه، از من است = زمنه ، كجاست = كُجِنه.


در پاورقی هر صفحه معنی فارسی هر واژه با شماره های معین آمده است.


در بعضی اشعار به رویدادهای تاریخی ، قوانین سنتی ایلی ، اسامی خاص و ضرب المثل اشاره شده است، شرح كامل آن در واژه نامه لغات، آورده شده است.

 


«پیایِ بختیاری»

سراسر گشتم و نَیْدُمْ به دنیا پیاهی چی پیایِ بختیاری
وفادارانِ ای عالَــمْ نــدارِنْ وفائی چی وفای بختیاری
خدا دونا كه هندو چین نداره صفائی چی صفای بختیاری
خدا كُوُرمْكُنا اَرْخامْ نَگُمْراست كـسی نَیْدُمْ به پای بختیاری
كسی اَرْنی كُنه ای حرفِ باور حَوالِسْ وا خدای بختیاری
ولی افسوس، نَیْدُمْ غیر «داراب» یكی درد آشنای بختیاری

 


 


«بنام خدا»


بنام او خداوندی كه جون داد شعور و فهم و عقــل وآرمون داد
به یَهْ كَمْچِهْ گِل و یَهْ پِاله اَوْ كمال و قدرت نطـــــق و بیون داد


یَهْ شكلی راست كِردو وَنْدْ وارَوْ به ای شكل گِلی،دست ودُهون داد
ُنهاد او ، اسم ای مخلوق آدُم به اوحسن وجمال وهوش وزون داد


سِرِشْنی تا كه اُونِ واگِلِ عشق غمی همسنگ كوه بیســـتون داد
دل اونِ به دانش كِرد روشن روونی پاك و روحی شادمون داد


خداوندی كه سی اولاد آدم مَه و اَفْتو ، زمین و آسمون داد
خدای مهــربونی كه به آدم ره پاك و صافی نِ نشـــون داد


نَیُفتِه كاروون تا مِنْ رَه لیش به سی هر قافله یَه سـاروون داد
در آخر سی تمام بند گونِسْ مُحمّـــد (ص) خاتم پیغمبرون داد


خدایی كه میون حونه ی دل به پاكی و صـداقت آشـــیون داد
خدایی كه به هرجوندار،رِزْقِسْ یَهْ جُوری ، آشكارا ، یا نهـــون داد


خَوِ سنگینِ شونِ گلّه سی گرگ خدا واحكم خُسْ روزی رسون داد
خدایی كه زلطف خُسْ به«داراب» صفای باطــن و طبــع روون داد

 


«علا زنگی»


زمستون بید و تنهایی و غم بیدكَدِ ملّت زبار ظلم خـم بید

سیاهی بید و تاریكی و شَوْ بید عَلا زنگی سَرِتَخْتِسْ به خَوْبید
به گُرده جای شلّاق و كُرَوْ بید به پا و دست، زنجیرو پِخَوْ بید
یَ شاهی جُورِ ضحّاكِ ستمگر سُوارونِس همه بی دین و كافر
زظُلمِسْ مرغ آرادی قفس بید عدالت خوار و بی فریادرَسْ بید
ستم بید و هَوی بید و هوس بید خُوِیّ و گَوْگَری بی یاروكس بید
به زندونِس مسلمونون ایــرون وطن خواهون وشیرون ودلیرون
به بَنْدِسْ صد پیایِ عاقل و خُوْ دلیر و پیـرو دین و خداجـو
مِنِ ای ظلم و شَوْگار و سیاهی یَهَـوْ نوری به فرمــون الهی
ز پُشتِ اَوْرِ تیره ســردِراوِرد به سی ایرون ویرون پردراوِرد
سپـاهِ نـورِ نِ او رهبری كِرد چوخورشیدجهون حقگستری كرد
زپا ی مسلمین زنجیروُرْ داشت به دل هاسُون گُلِ امیّدِنِ كاشت
هزاران شیر زنجیر كِرْدِنِ دید دِرآوِرْدْ سُون و تیگاسُونِ بوسید
كه ایساهریكی تُونْ صدپِیاهینْ دلیــر و پیـرو دین خدا هینْ
علا زنگی جُل وبَنْداسِ جَمْ كِردْ گُروسِسْت وزایرون،ریسِكَمْكِردْ
تَمُمْ آبیــد عمـر پــادشـاهی فساد و ننگ و نیرنگ و سیاهی
سـپاه شَوْ ، اسیــر روز آبید سیاهی رَهْد و حق ، پیروز آیید
اُنُ كه زیر بار ظلم بیــدِنْ به جوُنْ زندون و شلّاقِ خریدن
اُنُ كه بَوْ با واَیلْسون به عالَمْ َنكِرْدِنْ كَدْ به تعظیمِ كسی خَمْ
قسم خَوْردِنْ به پاكیّ پیمبر به هر دو دست عبّاسِ دلاور
قسم خَوْردِنْ به شیرِ پاكِ داسُونْ قسم خوردن به ارواحِ با واسُونْ
قسم خَوْردِنْ كه در فرمون رهبر بدِنْ مال و بِدِنْ جون و بِدِنْ سر



«عرض حال لُر به خداوند»


ای خدائی كه مِن حونه دل دین و آزادی و ایمون دادی
آفریــدی تـو همه دُنیــانَ به ولاتِتِ سر و سامون دادی
تا كه چار میخْ بِمَهْنه دنــیا به زمین بَرْد و كُهِسْتون دادی
تا گُلِ سُهْرْ دِراهِه زِزمین اَفْتو و گرمی و بارون دادی
تاكه گُل خنده به بلبل بِزَنِ ای همه باغ و گُلِستون دادی
آدمِ خلق بكِرْدی وا گِلْ اُسُ بِسْ هَیْئتِ انسون دادی
به دو كَمْچِه گِل ویَ پالِه اَوْ سرودست ولَو ودندون دادی
خلق كردی هُنِه تاواگِلِ عشق بِسْ غمه وغصّهدوچندون دادی
بُردی اُونِ به مِنِ باغ بهشت بِسْ گل وغنچه و ریحون دادی
دَنْگِ اوّلكه به روزِسْ بردی توهُنِه نِشـونِ شیــطون دادی
تا نَمَهْنِه مِنِ بـاغ بهشــت بِسْ دو تا حُوشه وادوُنْ دادی
بعدگولیكه زشیطونِتْ خَوْردْ به هــو اولادِ فــراون دادی
مُنِ دادی بِسْ و آقیــطاسَ بَرْدی وزال و علی خون دادی
احمد و صحنعلی و مِرداسَ حیدر وبرفی و رحمون دادی
مُحْمَد و مهرعلی و شهوازَ آعلی باز و سلیمون دادی
گل طلا، ماپری و شاهسلطون بی دل افروز و پریجون دادی
باقی گَوْیَلِ مو مِنْ شَهْرِنْ كه تو جاسونِ به تهرون دادی
همه مُونْ بندهومخلوق تُنیمْ تو به ایما همه مون جون دادی
ای خدایی كه دلم پیش تُنِه اَیْ كه بُمْ عِزّت و ایمون دادی
تا كه حرفِ دِلُمِ سیتْ بزنم خُتْ به مودُنْگ وسروزونْ دادی
خُتْ گُدی حرفِ خُتونِ بزنین ای حقِ خُتْ به مسلمون دادی
اَرْكه ایما همه نَسلِ یِ بویمْ اَرْبِمونْ هِستیِ یكسون دادی
سی چه پَ به گَوْیَلِشهریمون مِلك و میراثِ فراوون دادی
مو خجالت اِكَشُمْ اَرْكه بگُم سَهْمِ اونونِ تو پنهون دادی
به هو هرچه كه دلِسخواست وبمو یَه دو تا بَرْدِ بیـاوون دادی
بــه هو صد لَواسِ زربَفْتْ به موكُردین ویَ كِهْوون دادی
تــا چیامون مِنِسْ واداریم خو چیاهی بهدو تامون دادی
به هوگا صندُق و بانگِ ملی به مویَ حُورجُ یَ همبون دادی
به مویَ دالُــوِ لیــش و نُفْتین به هوی كَوْگِ غزلخون دادی
بههواَوْگرمكن واَوْسردكن ویخ به مــو سرمـای زمستون دادی
كُرِمــو مـُرد زبســكه كُفنــی سی سلاطین هر درمون دادی
به مو چاتولی و ســـادادولی به هو كاخ وباغ وبستون دادی
به مویَ هیوِه ویَ چالـه سرد به هو برق و گاز ارزون دادی
رَهِ دِسپارت و بازفتَ به مــو به هو بـلوار وخیـــابون دادی
سی سوارس خُس واولادِسْ به هو طیّاره وبــالــون دادی
به مِنِِ هر دو هــزار تازیــما به یكی قاطـــر و پالون داد
خشــكبار مو بلیطِ بازُفْتْ به هو هم بایُــمِ سامون داد
به مو نور مَه و دیدِ چاله به هوصدحونه چراغون دادی
لِرِ بازُفْتِ نُهادی سی مو به هو صدكاخْ به شمرون دادی
به هو یه دونگ زاصفاهونَ به مو هـم گَرِ قلاخُـون دادی
باهمه حال هزارون شكرت كه به ایما لَـوِ خنـدون دادی
یَ دلی پاك،پراز مهروصفا چی صفائی كه به مهمون دادی
ایكُنم شكر كه پیـروزینَ آخـرِسْ دستِ مسلمـون دادی
بدلِ امّتِ اسـلامی ُمـونُ سیل بنیان كن و طوفون دادی
تاكه ویرون بكُنِنكاخ ستم خشم چیسیلخروشون دادی
به ستم شاهیوطاغوت وستم ای خداوند تو پایون دادی
شكرتایگُمْكه به«داراب»خُمونْ غمِ دردِ مُنه آسون دادی
عرض حال مُنِه تاتَیْ تو بده دفتر شعر و قلمدون دادی


«اسم بلند»


ز ایل و مال جز اسمی نمنده پیا خُسْ مُرده و اِسْمِسْ بلنده
ندونم ماپری بید یا كه خاتی ندونست كه چِنه روغن نَواتی
خداكی زَیْدِه گولِ حَمزلی نَ كه پوشی كاپشن وشلوارِلی نَ
خدا كی ماگُلِ زرَه بِدَرْ كِرد كه كَنْدْ مَیْنانِ وتُوریبهسركرد
ندونم كی به ریش ایل اِخَنْدِ ندونم كـی بُهونـامونِ كَنْدِ
نزن«داراب»دی حرفِ دُواره كه عارف خُسْ اِفَهْمِه وااَشاره



«روزگار بختیاری»


بده دستت به دستم ای توچی خُومْ بریم وا یَكْ دیار بختیاری
بریم ز حُونـه ی سرد زمســتون بیــاریم نوبهاری بختیاری
به وینـیمْ كه زمین و اَفْتَو و مَه هِدِنْ نقش و نگار بختیاری
صدای قَهْقَـهه شادی به یَشْـنیمْ ز كَوْگِ كوهسار بختیاری
بیاهیمْ هر دوتامون مال به َایْلاق بـه بازُفْـت و مُنارِ بختیاری
به چینیم هر دوتامون دونـه دونـه به سی توشه كُنار بختیاری
ز او گَهْپونِ ریش اِسْبید به یَشْنیمْ گذشـت روزگار بختیاری
بِگُنْ ، سی مُـونْ پِیایَلْ وانَمِ دل ز فتح قنـدهـار بختیاری
ز رزم بــی اَمــونِ آعـلیــداد زجنگ نُه هزاربختیاری

ز جنگ شاه قاجار و اسد خُون ز عزم استوار بختیاری
ز استبداد و زمَحْمَدْ علی شاه ز رزم آشكار بختیاری
یَهَوْ آبیدْ استبدادِس و خُسْ اسیروخواروزارِبختیاری
بِگُنْ سی مون زدَوْرونِ رضاخان ز داغ ریشه دار بختیاری
ز خشم و كینه ی او وا عشایر ز رنج بی شمار بختیاری
ز قهروكینه ای خواست او دِرارِ خدا دونا دمار بختیاری
بِگُنْ در راه دین و حفظ قرآن خدا هَیْ بید یار بختیاری
بگن جون دادنِ درراهِ دین هِدْ همیشه افتخار بختیاری
بگن «داراب» هم وا دفتر دل نشستَیْ مِنْ گُدارِ بختیار



«روح سرگردون»


كاش ای مُردم و نیوَیْدُمْ به شهر كاش نیكِردُمْ ز بَوْم و دامْ قهر
كاش ای مَنْدُمْ مِنِ ایلِ خمون تَیْ تَشُ اَوْلاد و فامیل خمون
كاش ای بیدم مو چ میخ بُهون كاش نی بیدُمْ چه اَوْرِ آسمون
پیش خُمْ هَیْ فكرای كِردُمْ به شهر اُوچووابیل ای كُنِنْ حَلْوانِ بَهْرْ
مردمُونِسْ نون بهمهمون ایدِهِنْ پای مهمونِ غَریوْجون ایدِهِنْ
رَهْدُمُ دیدم هزار تا چالِ مور سرشَه وسرزردوسراِسْبیدوبور
صد نفرای رِهْ هزار تا سُونْ اِیا دُهْـدَر و كُرْ دالُـوُ پیــرو پِیا
هیچ نی پُرْ سِنْ توزمال كی یَیْ آر پناهی، بامِدی یا راكی یَیْ
هیچ حال احوال وایَكْ نی كُنِنْ هیچ نَوْنُمْسی چه و اَیكْ چی نُنِنْ
اَرْمُنُمْ وایك دِیِــهْ قَهـرِنْ همه اَرْكه وایك قهرنینْ كَرِنْ همه
نه یكی تارف به آدم ای كُنه نه هُنه دعوت به سی شُمْ ای كُنه
هركه هرچی داره،ایْرهِ حُونه خُسْ ایرِهْ چی مرغ ای تَپِه مِنْ لُونهخُس
یادِ مال و یاد او گَوْیل بخیر یاد كُهْ و پا زِنِ سَرْگَلْ بخیر
یاد خُمبـاز و ملاحیدر بخیر یاد آمرِداس و آصفدر بخیر
ای نشِستِنْ دَوْرِیَكْ زیر بُهوُنْ یـا سَرِدِرْ زیـرِ طاقِ آسمون

حرف ای زَیْدِنْ ز سالایِ نُها حرف دل،حرف صفا،حرف وفا
بویِ گل ای دادهرحرفی زِسُوْن بوی غیرت، بوی مهر و آرمون
بویِ یك دنیا خُوّی و گَوْگَری بوی مـردی و دلاورپــروری
سـرگذشـت اتـحاد ایـل هـا خیل و چو آبیـدِنِ فامیـل هـا
سر گذشت تك سوارانِ دلیر قصه غم بـار حالـوزانِ پیــر
داستونهائی ز جنگ نه هزار كُشتِنِ جعفر قلی خان مِنْ مُنار
داستونهائی ز خشم روزگار وَیْدِنِ بارون و برف بیشمار
یاد آوِرْدِنْ ز گلهـای بهـار باروَنْدِنْ پاكُهُ تَیْ چشمه سار
ای چوكس،ای حرفهانِ نی زَنِه دل به ای حرفایِ خوخونی وَنِه
مردمِ ای چو زدارا و فقیــر دُهْدَر و كُرْ، تاتِه و دالویِ پیر
چاق و لاغر،سالم وكوروذلیل هَیْایگَرْدِنْ صُحُوشُمْدینْدایِ پیل
ای وُلاتِ سر بسر پاكِ خُمونْ ای كُهُ بَرْد وگِلْ وخاك خُمون
ای صدای كَوْگهای كوهسار ای صفای چشمه سارونِ بهار
واتُنُمْ ای توْف توفِ چشمه سار پازِنِ آزادِ با زُفْت و مُنـار
ای دِلِ غم پرورِشادِسْ كُنینُ ای خرابِ،حونه آبادِسْ كُنین
تا كه جونُم زَیْدز قالـب بِدَرْ تا رسید عمرم مِنِ ای شهر سر
روحِ سرگردونُمِ مهمون كُنینْ ایبه غربت رَهْدِنِ شادون كُنین
پاككنین خَرْساس ودلداریكنین ای ز زِنْدون جِسْتِنِ یاری كُنین
تا كه شادآبو به دیدارِ خُتون تا كه بازآبو ، خریـدار خُتون
تاكه چی«داراب» غم یارِسْ نَبُو روزگارِسْ جورشَوْ گارِسْ نَبو



«بهاریه»


میــونِ سنگر سـرد زمستـون دو چشم سردِ سرماتا خِوْ آبید
تمام لشگرِسْ وایَكْ اشاره اسیـر بــرق تیــر اَفْتـَوْ آبیـد
عروسِكُهْ زسروُرْ داشْتْ چادر بُهار آبید و دنیـامـُونِ نَـوْ آبید
زسر تا چادر اِسْبیدِ وِرْداشت دلِ عاشق به دیدارِسْ اَوْ آبید
پیایَلْ پایْ نُهادِنْ سر به صحرا به عشق گُل تِیاسونْبیخَوْآبید
دو وارِه قَهْقَهِه كَوْگِ بهاری یكی واتوفْ توفِ بَرْفَوْ آبید
بُـهونامـُونْ ز بـارون بـُهاری زِكُهْ سنگین ترو پُرچیرَوْ آبید
چَویل وبَلْهُروریواس وهَركوُل صفا بخش هزارون اَوْرَوْ آبید
دو واره دیمه و چلگرد واردل اسیـر خـشم تنـد سَیْـلَوْ آبـید
چقاخورهم زاشك شوق كَلّار چه گَودِ گَنْدمُونْ پُر مَنْدَوْ آبید
بـهار آبیـد و بقالّــون دنیــا روونه هریكی سی سُوَروْ آبید
حساب دفتـر تـا واز كرِدِنْ جهون درپیش چشم لُرْشَوْ آبید



«عَلَفْ»


مَلاقِهْ رَهْدوخَوْردِه وُرْ تَهِ دیگ ندارم قاطر و میش و بز و بیگ
اَیَرْ مهمون به مالِ مو بِیاهِهْ خدا دُونه كه تَیْ اوریمْ سیاهِه
اُسُ و امُو زَموُنِهْ مهروون بید كه صدتا برّه ی نرمُزْدِشُونْ بید
اُسُ مردم بُم ایگُنْ آعلی خان كه زیرپایِ مو بید اسبِ خِرْسانْ
اُسُ خَوْردِنْ قسم گَوْیَلْ بجونم كه ای وَنْدُمْ مو بِرْنَوْنِ به شُونم
خدا دونا كه اِسْمُمْ واعَلَفْ رَهْدْ علف تارهد،مالُمْ هم زكف رَهْدْ
اَیَرْ «داراب»هم ای شعرِ نی بست خدا دونا كسی یادِمونی وَسْت



«شون گله»


دُوازده ساله كه، شُونِ علی باز مِنِ ای مالْ مهمونِ علی باز
دُوازده ساله كه تَیْ آخدا رحم به زیر كار و فرمون علی باز
گَهی اَیْلاق و گاهی گرمسیر همیشه زیـر بارونِ علی باز
خُوّی و گَوْگَری و مهروونی هِدِِنْ ز جوهرِ جونِ علی باز
نِمِدْوا تُـرْبِه و نـون و نـَوالِهْ همیشه هِدْ سرشُونِ علی باز
خدادونا نَخَوْردِه گوشت اَوْكی ز كار بد گریزونِ علی باز
ز ای اِشْكَمْ گَپونِ بی مروّت هزار تاسوُنْ بقربونِ علی باز
ندونمسی چهگاهی جورِ«داراب» دلِ پاكِسْ پریشونِ علی باز



«تاته شهواز»

تا تـِه شهوازْ پیر ای مالِ عمر او بیشتر ز صد سالِ
بَرْیَلِ دَوْرِ مال زَفْتْ ای كُنِه ماشالا تِنْگ ورِنْگ وسرحالِ
چی جَوونُونِ عاشقِ امروز زیر شالِسْ یَ جُفْتْ دَسْمالِ
دَرْزِ تیگِسْ زِكِرْ مَنی شُحْمِ زیر گوشِ چَپِسْ دو تا خالِ
نی كنِه هیـچ فكر دنیانَ خُوو خَندون و شادوخوشحال
وای كه هفت زیِنه زس مرده عاشــقِ گل نِسـایِ اِسـمالِ
دوشدیدُمْكهخُس بهخُسْ ایگُدْ تَشْ گِریدِه چقدر تی كالِ


«پیایِ بختیاری»


سراسر گشتم و نَیْدُمْ به دنیا پیاهی چی پیایِ بختیاری
وفادارانِ ای عالَــمْ نــدارِنْ وفائی چی وفای بختیاری
خدا دونا كه هندو چین نداره صفائی چی صفای بختیاری
خدا كُوُرمْكُنا اَرْخامْ نَگُمْراست كـسی نَیْدُمْ به پای بختیاری
كسی اَرْنی كُنه ای حرفِ باور حَوالِسْ وا خدای بختیاری
ولی افسوس، نَیْدُمْ غیر «داراب» یكی درد آشنای بختیاری



«نم نم باربارون»


سی جونِ تشنه مو هر دم بُوار بارون تا خوبه دل نشینه نم نم بُوار، بارون
تا گُل زهای و هوی اَوْرِتْ یَهَوْنَتَرْسِهْ وامهرونی خُتْ كم كم بُوار، بارون
وقتیكهگلّه هامونرَهْدْنِ رَسینْبه اَیْلاق تا ای تَری تواُوچوبیغم بُوار، بارون
وقتكه ریشه گُلمحكم نشست وُرْگِل سی پایداری او محكم بُوار، بارون
سی زَخْمِ وازِ خاك لَوْ تشنه ی وُلاتم وا اَوْرِ رحمتِ خُتْمرهم بُوار بارون
تاگل زعمركُوتاس هرصُحوِزی گِریوِه سیخَرْسِپاك تیهاسْ شَوْنم بُواربارون



«تی به رَهْ»


تا كَیْ بنشنُم سَرِ دِرْ رَهْنِه بِوینُمْ تا كَیْ به دَمِ مال به یادِتْ بنشینم
تا كَیْ مو زداغت بزنم وُرْ سروسینه تا كَیْ بنشینم بهكِلِ مال و به كینُمْ
وُرْگَرْدتو ای اَفْتَوِ ای مالْ كِه خَرسامْ كور كِردِ دوتا تیمَ وتر كردِ گِلینُمْ
وُرْگرد خدا دونه كه بی تو مو نِیَشْنُمْ روزم زشَوُمْ یادَمِ صُحْوُمْ زِ پَسینُم
وُرْ گَرد دواره به مال كه «داراب» ای طور نگه شعر ز وصف دلِ خینم



«یادِ گَوْ»


بازْ ای دل میلِ صحرا ای كُنه آه سردِسْ یادِ گرما ای كُنِه
پا نــُهادِ مِنْ رِكـــاوِ آرزو باز یادِ گویل و دا، ای كُنه
عُقْدِسِ وایادِ ایل و مالِ خُسْ مِنْ دیار بی كسی وا، ای كنه
آخرس واردن من ایل و مال تَیْ همه،ای شهر رُسوا،ای كُنه
شهرِآهن، شهر دیـوار بلنــد كی دِلُمْ وا چینچی تا،ای كُنه
بهكه بددیده زای حُرجینِ سُهْرْ وَیْدِنِ مِنْ شهرِ حاشا، ای كُنه
آرمونچی شعر«داراب»خُمون روزوشوهَیْ مِنْ دلم جا،ای كنه






دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: 22 شهریور 93 16:00